Uzupełnianie podstawy wymiaru i wypłata zasiłku chorobowego

Ustalanie podstawy wymiaru świadczeń chorobowych w jednostkach budżetowych odbywa się na identycznych zasadach jak w sferze pozabudżetowej. W praktyce rozróżnienie to może występować i będzie ono wynikiem nieco innej konstrukcji wynagrodzenia. Podstawą wynagrodzenia pracowników budżetowych jest wynagrodzenie stałe, rzadziej otrzymują oni zmienne składniki wynagrodzenia, jednak przepisy przewidują także takie sytuacje (np. dodatkowe wynagrodzenie prowizyjne, premie, nadgodziny).

Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego pracownikowi stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone mu za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Należy brać pod uwagę wynagrodzenie otrzymywane u danego pracodawcy, przyjmując ciągłość zatrudnienia na podstawie kolejnych, następujących bezpośrednio po sobie umów o pracę. Musimy przy tym pamiętać o ewentualnych zmianach wymiaru czasu pracy przy kolejnych umowach o pracę.

W razie zmiany wymiaru czasu pracy pracownika podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi wynagrodzenie ustalone dla nowego wymiaru czasu pracy, jeżeli zmiana ta nastąpiła w miesiącu, w którym powstała niezdolność do pracy, lub w miesiącach, z których wynagrodzenie bierzemy pod uwagę przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku. Tę regułę zastosujemy także do kolejnych umów o pracę łączących te same strony.

Jeśli niezdolność do pracy powstała podstawę wymiaru stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie za pełne miesiące kalendarzowe ubezpieczenia chorobowego (pełne miesiące pracy).