Trudne budowanie sieci Natura 2000

Sieć Natura 2000 stanowi sposób spełnienia przez Unię Europejską zobowiązań nałożonych przez międzynarodową Konwencję o różnorodności biologicznej podpisaną w 1992 roku, znaną jako Konwencja z Rio. Podstawy prawne dla wprowadzania systemu tworzą dwie dyrektywy: Dyrektywa Siedliskowa (Dyrektywa Rady 92/43/EWG z 21 maja 1992 roku o ochronie siedlisk naturalnych oraz dzikiej fauny i flory w Europie) oraz Dyrektywa Ptasia (Dyrektywa Rady 79/409/EWG z 2 kwietnia 1979 roku o ochronie dzikich ptaków).

W Polsce prace nad systemem Natura 2000 rozpoczęto pod kierunkiem Ministerstwa Środowiska już na początku 2000 roku.

W tymże roku zespół ekspertów z Centrum Informacji o Środowisku UNEP/GRID i Instytutu Ochrony Przyrody w Krakowie dokonał wstępnej oceny walorów przyrodniczych i zaproponował, by do sieci włączyć 231 obszarów (w tym 47 rezerwowych). Projekt skrytykowały lokalne ośrodki naukowe i organizacje pozarządowe, zarzucając mu ogólnikowość, pominięcie wielu cennych obszarów, a także podawanie w opisach danych niesprawdzonych, nieaktualnych a nawet błędnych.