Prawna możliwość wzruszenia decyzji administracyjnych (3)

W wielu wyrokach sądów administracyjnych można znaleźć przestrogę przed zbyt pochopnym sięganiem przez organy nadzoru po instytucję stwierdzenia nieważności decyzji. WSA w Warszawie w wyroku z 17 maja 2005 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1765/04, opubl. LEX nr 190808) postawił aż trzy tezy o takim charakterze. Miało to miejsce w następującej sytuacji (cyt. z uzasadnienia).

„Decyzją z 28 marca 2001 r. starosta k. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie i Miastu S. pozwolenia na budowę na terenie kilku wsi kanalizacji sanitarnej. Pozwolenia na budowę udzielono po przedłożeniu przez inwestora dokumentów wymaganych przepisami, w tym oświadczeń właścicieli nieruchomości, przez które miała przebiegać kanalizacja, wyrażających zgodę na zaprojektowanie i budowę przez Urząd Miasta i Gminy w S. kanalizacji sanitarnej zgodnie z planem sytuacyjnym.

Po zrealizowaniu inwestycji, wniosek o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę złożyli właściciele działki nr 502 Jadwiga i Jacek A., twierdząc, iż ich oświadczenie nie obejmowało zgody na zlokalizowanie na ich działce studzienki mieszczącej przepompownię ścieków. Wojewoda w. decyzją z 30 czerwca 2004 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji starosty. W uzasadnieniu podniósł, iż w jego ocenie oświadczenie jest w swojej treści jednoznaczne, obejmuje bowiem zgodę na budowę kanalizacji sanitarnej, a więc nie tylko ułożenie przewodów tłocznych, lecz również tych elementów kanalizacji, które są niezbędne do jej funkcjonowania. Umieszczenie studzienki przepompowni na działce 502 jako niezbędnego urządzenia technicznego było konieczne, gdyż wymagał tego spadek terenu. Zdaniem wojewody, nie było potrzeby uzyskiwania odrębnej zgody na budowę tego urządzenia.

Po rozpatrzeniu odwołania państwa A. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB) uchylił decyzję wojewody i stwierdził nieważność decyzji starosty, w części dotyczącej lokalizacji przepompowni na działce nr 502. Uzasadniając decyzję, organ II instancji (Główny Inspektor) odmiennie, niż uczynił organ I instancji (wojewoda), ocenił treść oświadczenia Jadwigi i Jacka A: . Gmina złożyła skargę na tę decyzję, podnosząc, że ocena treści oświadczenia państwa A, dokonana przez organ II instancji, jest wadliwa, gdyż wbrew twierdzeniom tego organu przepompownię zlokalizowano na działce nr 502 zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zaś przed wydaniem pozwolenia budowlanego właściciele działki nr 502 wyrazili zgodę nie tylko na budowę przewodów tłocznych, lecz na całość inwestycji na ich działce, w tym przepompowni, a odrębnie wyrazili zgodę na ułożenie przyłącza energetycznego zasilającego tę przepompownię, co potwierdza ich zamiar wyrażenia zgody również na samą przepompownię”.