Interpretacja indywidualna z dnia 27 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT1.4011.533.2026.1.DB

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 czerwca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni (dalej również: „Kredytobiorca”) jest osobą fizyczną, polskim rezydentem podatkowym, która zawarła z A S.A. z siedzibą w V (dalej: „Bank”) umowę kredytu hipotecznego denominowanego do franka szwajcarskiego nr (...) z 4 stycznia 2008 r. (dalej: „Umowa Kredytu”).

Na podstawie Umowy Kredytu Bank wypłacił Wnioskodawczyni 1.550.000,01 PLN oraz 4.137,58 CHF, przy czym kwota kredytu była denominowana do waluty CHF i odpowiadała równowartości 734.180 CHF.

Od dnia zawarcia Umowy do 4 grudnia 2023 r. Wnioskodawczyni spłaciła na rzecz Banku łącznie 793.189,60 CHF tytułem rat kapitałowo-odsetkowych oraz kwotę 11.779,73 PLN zł tytułem kosztów kredytu.

W 2017 r. Wnioskodawczyni wytoczyła powództwo, w którym zakwestionowała ważność Umowy Kredytu. Wyrokiem z 21 grudnia 2022 r. Sąd Okręgowy w V oddalił powództwo i zasądził od Kredytobiorcy na rzecz Banku kwotę 15.017 PLN tytułem zwrotu kosztów procesu.

Na skutek apelacji Wnioskodawczyni Sąd Apelacyjny w V wyrokiem z 18 listopada 2025 r. (...) zmienił wyrok sądu I instancji w ten sposób, że:

1.ustalił nieważność Umowy Kredytu,

2.zasądził od Banku na rzecz Wnioskodawczyni kwotę 739.185,38 CHF oraz 11.779,73 PLN, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie:

•od kwoty 596.305,60 CHF oraz 11.779,73 PLN od 20 stycznia 2017 r. do dnia zapłaty,

•od kwoty 58.695,60 CHF od 6 grudnia 2018 r. do dnia zapłaty,

•od kwoty 66.325,93 CHF od 25 września 2021 r. do dnia zapłaty,

•od kwoty 17.858,25 CHF od 9 marca 2022 r. do dnia zapłaty,

3.zasądził na rzecz Wnioskodawczyni:

•16.017 PLN tytułem zwrotu kosztów procesu,

•12.250 PLN tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.

Wykonanie wyroku i potrącenie.

2 września 2022 r. Wnioskodawczyni złożyła oświadczenie o potrąceniu wierzytelności w trybie art. 498 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym dokonała potrącenia przysługującej Wnioskodawczyni wierzytelności z tytułu zwrotu nienależnego świadczenia pieniężnego spełnionego w wyniku wykonania nieważnej Umowy Kredytu w kwocie 3.583.375,65 PLN, na którą złożyła się kwota:

•739.185,38 CHF przeliczona po kursie średnim NBP z 12 sierpnia 2022 r., tj. wg kursu z dnia wymagalności roszczenia Banku;

•zasądzona kwota 11.779,73 PLN;

•wierzytelność z tytułu odsetek ustawowych za opóźnienie w kwocie 1.224.551,41 PLN

z kwotą wierzytelności Banku w wysokości 1.550.000 PLN z tytułu zwrotu nienależnego świadczenia w wykonaniu nieważnej Umowy.

W wykonaniu wyroku z 18 listopada 2025 r. oraz w związku z oświadczeniem Wnioskodawczyni o potrąceniu z 2 września 2022 r., Bank 23 grudnia 2025 r. dokonał zapłaty następujących kwot:

•671.829,82 CHF wraz z odsetkami od 13 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty,

•11.779,73 PLN wraz z odsetkami od 13 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty,

•54.015,09 CHF (spłaty nieobjęte wyrokiem Sądu II instancji wynikające z ksiąg rachunkowych Banku, dokonane przez Kredytobiorcę w okresie od 4 sierpnia 2021 r. do 4 grudnia 2023 r.).

Środki te zostały wypłacone z zastrzeżeniem zwrotu na wypadek zmiany wyroku Sądu II instancji w wyniku skargi kasacyjnej Banku wniesionej do Sądu Najwyższego 9 lutego 2026 r.

W wyniku potrącenia z 2 września 2022 r. kapitał kredytu został w pełni rozliczony – Wnioskodawczyni zwróciła Bankowi kwotę 1.550.000 PLN, odpowiadającą kwocie uprzednio wypłaconej przez Bank na podstawie Umowy Kredytu z 4 stycznia 2008 r. oraz 4.137,58 CHF.

Ugoda i ostateczne rozliczenie.

27 lutego 2026 r. strony zawarły ugodę sądową w sprawie z powództwa Banku o zwrot środków pieniężnych udostępnionych Kredytobiorcy (...), na podstawie której:

1.Bank zobowiązał się do zapłaty:

•5.896,65 CHF, na którą składa się 85% odsetek ustawowych od kwoty 54.015,09 CHF za okres od 14 października 2024 r. do 23 grudnia 2025 r.;

•15.000 PLN tytułem kosztów postępowania,

2.strony zrzekły się dalszych roszczeń,

3.Bank zobowiązał się do cofnięcia skargi kasacyjnej.

Z uwagi na różnice w okresach naliczania odsetek pomiędzy wyrokiem Sądu II instancji a skutecznym oświadczeniem o potrąceniu, na mocy ugody sądowej Wnioskodawczyni dokonała zwrotu na rzecz Banku kwoty 7.748,05 PLN.

Ostatecznie, w wykonaniu potrącenia z 2 września 2022 r., wyroku z 18 listopada 2025 r. oraz ugody sądowej z 27 lutego 2026 r., Bank wypłacił na rzecz Wnioskodawczyni 989.328,49 CHF oraz 11.779,73 PLN, w tym:

•725.844,91 CHF oraz 11.779,73 PLN – należność główna,

•263.483,58 CHF – odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 671.829,82 CHF za okres od 12 sierpnia 2022 r. do 23 grudnia 2025 r.

•5.896,65 CHF – 85% odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 54.015,09 CHF za okres od 14 października 2024 r. do 23 grudnia 2025 r.,

•4.516,48 PLN odsetek ustawowych od zasądzonej kwoty 11.779,73 PLN za okres od 12 sierpnia 2022 r. do 23 grudnia 2025 r.

•15.000 PLN tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pytania

1.Czy otrzymana przez Wnioskodawczynię kwota 725.844,91 CHF oraz 11.779,73 PLN, uzyskana w wyniku stwierdzenia nieważności umowy kredytu hipotecznego, po potrąceniu wzajemnych roszczeń na podstawie oświadczenia o potrąceniu oraz ugody sądowej, stanowiąca zwrot spłaconych przez Wnioskodawczynię rat odsetkowo-kapitałowych, stanowi dla niej przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

2.Czy otrzymana przez Wnioskodawczynię na podstawie wyroku oraz ugody sądowej kwota stanowiąca zapłatę przez Bank odsetek ustawowych za opóźnienie w wysokości 269.380,23 CHF oraz 4.516,48 PLN stanowi przychód zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

Ad 1

Zdaniem Wnioskodawczyni, kwota 725.844,91 CHF oraz 11.779,73 PLN, otrzymana od Banku w wykonaniu wyroku Sądu Apelacyjnego oraz ugody sądowej, po dokonaniu rozliczenia i potrąceniu wzajemnych roszczeń stron wynikających z nieważnej Umowy Kredytu, nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2026 r. poz. 592) – dalej „ustawa o PIT” – opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają co do zasady wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c, jako wolne od podatku oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy o PIT, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Jak wynika z powyższego przepisu, pojęciem pierwotnym wobec dochodu jest przychód.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z powołanym przepisem ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są w szczególności:

•pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

•pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Za przychód w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Przychodem mogą być wyłącznie takie świadczenia, które mają charakter definitywny, bezzwrotny i skutkują rzeczywistym przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika. O przysporzeniu majątkowym można mówić wówczas, gdy po stronie podatnika dochodzi do trwałego zwiększenia aktywów (majątku) albo zmniejszenia pasywów (zobowiązań). W świetle tego przepisu nie stanowi więc przychodu świadczenie o charakterze restytucyjnym, którego celem jest jedynie zwrot wcześniej poniesionych przez podatnika wydatków, bowiem nie prowadzi ono do zwiększenia majątku podatnika.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych określa źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy, źródłami przychodów są:

1)stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;

2)działalność wykonywana osobiście;

3)pozarolnicza działalność gospodarcza;

4)działy specjalne produkcji rolnej;

5)(uchylony)

6)najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;

7)kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;

8)odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a)nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b)spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c)prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d)innych rzeczy,

- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;

8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;

8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;

9)inne źródła.

Zdaniem Wnioskodawczyni, wypłacona przez Bank kwota stanowi zwrot rat kapitałowo-odsetkowych pobranych uprzednio od Kredytobiorcy i nie może być uznana za przysporzenie majątkowe, a co za tym idzie, nie można zaliczyć do żadnego ze źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy o PIT. Bank poprzez zapłatę kwoty 725.844,91 CHF oraz 11.779,73 PLN dokonał zwrotu części środków uprzednio wpłaconych przez Kredytobiorcę na rzecz Banku tytułem rat kapitałowo- odsetkowych w związku z wykonaniem nieważnej Umowy Kredytu.

Instytucja kredytu została uregulowana w art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy oznaczoną kwotę środków pieniężnych, zaś kredytobiorca zobowiązuje się do zwrotu wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami oraz prowizją.

Zarówno otrzymanie kredytu, jak i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie pozostają co do zasady neutralne podatkowo. Taki sam charakter należy przypisać rozliczeniu stron po stwierdzeniu nieważności umowy kredytu, jeżeli rozliczenie to sprowadza się do zwrotu środków wcześniej wpłaconych przez kredytobiorcę na rzecz banku.

Na podstawie art. 58 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 z późn. zm.) – dalej Kodeks Cywilny – czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy. Natomiast stosownie do treści art. 58 § 2 tej ustawy nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Sąd Apelacyjny w V wyrokiem z 18 listopada 2025 r. ustalił nieważność Umowy Kredytu. Stwierdzenie nieważności powoduje usunięcie z obrotu prawnego wadliwej czynności prawnej. Nieważność umowy kredytu oznacza, że zobowiązania stron umowy, tj. Banku i Wnioskodawczyni, nigdy nie powstały, a strony zobowiązane są zwrócić to, co świadczyły w związku z nieważną umową jako świadczenia nienależne. W związku z powyższym na mocy ugody sądowej z 27 lutego 2026 r. Kredytodawca zwrócił wszystkie świadczenia pobrane od Kredytobiorcy, a Kredytobiorca zwrócił kwotę faktycznie otrzymanego kredytu. W przypadku stwierdzenia nieważności umowy przez sąd skutki prawne na gruncie cywilnym występują ex tunc (wstecz), a więc od momentu zawarcia umowy dotkniętej wadliwością (przesłanką nieważności), co oznacza, że umowa kredytu jako nieważna już od chwili jej zawarcia nie wywołuje skutków prawnych.

Zgodnie z ugodą sądową z 27 lutego 2026 r. rozliczenie części wypłaconej na rzecz Wnioskodawczyni kwoty nastąpiło w drodze potrącenia wierzytelności Banku o zwrot kapitału.

Zgodnie z art. 498 Kodeksu Cywilnego, gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Tym samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie). W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u stron nie wystąpi przychód podatkowy.

Mając na względzie powołane przepisy, kwota otrzymana przez Wnioskodawczynię w wysokości 725.844,91 CHF oraz 11.779,73 PLN nie stanowi przysporzenia majątkowego, a jedynie zwrot środków uprzednio wpłaconych przez Wnioskodawczynię na rzecz Banku w wykonaniu nieważnej umowy, z uwzględnieniem wzajemnych roszczeń stron oraz potrącenia wierzytelności Banku o zwrot kapitału. Otrzymane przez Wnioskodawczynię świadczenie ma zatem charakter wyrównawczy i restytucyjny, a nie dochodowy. W konsekwencji należy uznać, że wskazana kwota stanowi zwrot własnych środków pieniężnych Wnioskodawczyni, wcześniej wpłaconych do Banku tytułem spłaty rat kredytu, odsetek oraz innych należności związanych z wykonywaniem nieważnej Umowy Kredytu. Skoro zaś świadczenie to nie prowadzi do rzeczywistego wzbogacenia Wnioskodawczyni, nie może zostać uznane za przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach indywidualnych. W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 20 stycznia 2026 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.967.2025.2.MB, organ uznał, że kwota otrzymana od banku w wyniku rozliczenia nieważnej umowy kredytu hipotecznego, po potrąceniu wzajemnych roszczeń stron, nie stanowi przychodu podatkowego, jeżeli odpowiada uprzednio spełnionym przez kredytobiorcę świadczeniom. Dyrektor KIS wskazał, że „(…) skoro bank zwróci Panu środki, które zostały wpłacone do banku tytułem spłaty kapitału, odsetek i innych opłat związanych z kredytem, to ich otrzymanie nie spowoduje po Pana stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego. W konsekwencji pieniądze te nie będą Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie będzie skutkowało po Pana stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego”.

Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane również w innych interpretacjach indywidualnych, w szczególności:

•interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 lutego 2025 r., 0115-KDIT1.4011.822.2024.1.JG,

•interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 27 lutego 2025 r., 0112-KDIL2-1.4011.65.2025.2.MKA,

•interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 marca 2025 r., 0112-KDIL2-1.4011.47.2025.1.AK,

•interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 5 maja 2026 r., 0113-KDIPT2-2.4011.264.2026.2.ST.

W powołanych interpretacjach organ potwierdził, że kwota wypłacona przez bank w ramach ugody lub porozumienia, odpowiadająca zwrotowi uprzednio spełnionych przez kredytobiorcę świadczeń związanych z nieważną umową kredytu, nie stanowi przychodu na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych.

W świetle powyższego, skoro kwoty w wysokości 725.844,91 CHF oraz 11.779,73 PLN otrzymane przez Wnioskodawczynię od Banku w wyniku rozliczenia nieważnej Umowy Kredytu, po potrąceniu wzajemnych roszczeń stron, mieszczą się w kwotach wpłaconych przez Wnioskodawczynię, to jej otrzymanie nie powoduje po jej stronie przysporzenia majątkowego. W konsekwencji wypłacone środki nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a ich uzyskanie nie skutkuje po stronie Wnioskodawczyni obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

Ad 2

Zdaniem Wnioskodawczyni, kwoty 269.380,23 CHF oraz 4516,48 PLN, stanowiące odsetki ustawowe za opóźnienie naliczone od należności głównej podlegającej zwrotowi przez Bank, stanowią przychód zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Odsetki ustawowe za opóźnienie są zatem świadczeniem ubocznym, pozostającym w bezpośrednim związku z należnością główną, ale z punktu widzenia prawa podatkowego stanowią odrębne świadczenie.

Odszkodowania, zadośćuczynienia oraz odsetki za zwłokę w wypłacie tychże świadczeń stanowią – co do zasady – przychód w rozumieniu cytowanego wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że wszystkie świadczenia z ww. tytułów są opodatkowane. Niektóre z nich, wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego.

Co do zasady odsetki ustawowe za opóźnienie stanowią przychód z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT. Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach w odniesieniu do odsetek możliwość zwolnienia od podatku dochodowego.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT, wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Dla zastosowania powyższego zwolnienia konieczne jest zatem łączne spełnienie dwóch warunków:

•po pierwsze, odsetki muszą być naliczone z tytułu nieterminowej wypłaty należności,

•po drugie, należność główna, od której są one naliczone, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub jest wolna od podatku dochodowego albo na podstawie Ordynacji podatkowej jest objęta zaniechaniem poboru podatku.

W niniejszej sprawie oba wskazane warunki są spełnione. Jak wskazano, odsetki w kwotach 269.380,23 CHF oraz 4.516,48 PLN zostały naliczone z tytułu opóźnienia Banku w spełnieniu świadczenia pieniężnego należnego Wnioskodawczyni w związku z rozliczeniem nieważnej Umowy Kredytu. Jednocześnie należność główna, od której odsetki te zostały obliczone, jak wykazano w uzasadnieniu stanowiska dotyczącego pytania nr 1, nie stanowi przychodu podatkowego po stronie Wnioskodawczyni. Skoro zatem świadczenie główne, od którego naliczane są odsetki ustawowe za opóźnienie, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to odsetki naliczone od tej należności korzystają ze zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT.

Powyższe stanowisko zostało jednoznacznie potwierdzone w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 20 stycznia 2026 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.967.2025.2.MB. Organ wskazał w niej, że odsetki ustawowe za opóźnienie wypłacone w związku z rozliczeniem nieważnej umowy kredytowej stanowią co prawda przychód z innych źródeł, jednak z uwagi na to, że należność główna nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, odsetki te korzystają ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT.

Tożsame stanowisko Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaprezentował również w interpretacji indywidualnej z 28 lipca 2023 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.548.2023.1.MN, wskazując, że skoro zasądzona na rzecz podatnika kwota tytułem zwrotu nienależnie pobranego świadczenia nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone z tego tytułu odsetki również nie podlegają opodatkowaniu, korzystając ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT.

W konsekwencji należy przyjąć, że kwoty 269.380,23 CHF oraz 4.516,48 PLN otrzymane przez Wnioskodawczynię tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie, stanowią przychód objęty zwolnieniem przedmiotowym na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podsumowując, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa należy uznać, że:

•kwota 725.844,91 CHF oraz 11.779,73 PLN, otrzymana przez Wnioskodawczynię w wyniku rozliczenia nieważnej umowy kredytu hipotecznego, po potrąceniu wzajemnych roszczeń stron, nie stanowi dla Wnioskodawczyni przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych;

•kwota 269.380,23 CHF oraz 4.516,48 PLN stanowiąca odsetki ustawowe za opóźnienie od należności głównej niepodlegającej opodatkowaniu, stanowi przychód zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.

W odniesieniu do powołanych przez Panią interpretacji indywidualnych, zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące przy wydawaniu tej interpretacji. Powołane interpretacje nie stanowią źródła prawa, interpretacja wiąże stronę w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartego w niej stanowiska organu podatkowego nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.