Czy da się zadekretować pamięć?

Właściciele ogrodów, szczególnie przybici obecnymi upałami, pocieszają się, że na wyhodowanie udanego trawnika potrzeba kilkuset lat. Niestety, podobnie ma się rzecz z „panteonami narodowymi”. Rosną one jak skały osadowe, doświadczając różnych tektonik, przypływów krytyki albo podziwu, wielkich narodowych debat i „odbrązawiania”, aż wreszcie po wiekach z grubsza wiadomo: Chrobry, Batory, Norwid, Skłodowska, a i to może się zmienić. Panteon wznoszony ad hoc może się stać zapisem instrumentalnego, doraźnego rozumienia przeszłości, źródłem emocji, a po kilkunastu latach – przedmiotem kolejnych rewizji historycznych.