Z daniem Jima Collinsa, najwybitniejszych menedżerów cechuje skromność osobista. Unikają rozgłosu i oznak statusu. Ponoszą pełną odpowiedzialność za słabe rezultaty i nigdy nie zrzucają winy na podwładnych, czynniki zewnętrzne lub pechowy zbieg okoliczności.¹ W polskiej praktyce gospodarczej nie wszyscy menedżerowie zdają się o tym pamiętać.

Daniel Goleman uważa, że sukces menedżera zależy w 20 proc. od ilorazu inteligencji, a w 80 od inteligencji emocjonalnej. W praktyce oznacza to, że osoba zarządzająca jest świadoma własnych atutów i słabości. Rozumie, że zespół, którym kieruje to tygiel potrzeb, emocji i charakterów. Jej zadaniem jest stworzenie mobilizującej atmosfery, w której każdy pracownik czułby się doceniony i poważany.