W latach dziewięćdziesiątych wraz z transformacją gospodarki wzrastało znaczenie funkcji personalnej w przedsiębiorstwach i rola specjalistów tę funkcję realizujących. Zwłaszcza w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych - po okresie przyswojenia instrumentarium z zakresu zarządzania zasobami ludzkimi przyniesionego do Polski przez firmy zachodnie - mieliśmy do czynienia z pozytywnymi zjawiskami: zwrotem ku strategicznemu podejściu do zarządzania zasobami ludzkimi, a także poszukiwaniem własnych rozwiązań w tym obszarze. Związane to było z przyjęciem za powszechne i oczywiste twierdzenia, że ludzie stanowią najważniejszy zasób strategiczny firmy i że od nich zależy rozwój i sukces organizacji.