Strategiczne cele integracji społecznej

Jednym z głównych kierunków europejskiej polityki społecznej jest zwalczanie biedy oraz wszelkich form wykluczenia i dyskryminacji przy jednoczesnym promowaniu integracji społecznej. Takie priorytety, wynikające ze Strategii Lizbońskiej, przyjęte zostały w 2000 r. w Nicei. Ich realizacji służy metoda otwartej koordynacji. Oznacza to, że uzgadniane są wspólne cele, które następnie przenosi się do programów narodowych/regionalnych. Mierzenie stopnia realizacji założonych celów za pomocą uzgodnionych wskaźników pozwala na monitorowanie, ocenę i porównywanie najlepszych wzorów działania w określonej dziedzinie.

Przyjęte w Nicei cele w zakresie integracji społecznej odnoszą się do zapewnienia dostępu do pracy, zasobów, dóbr i usług dla wszystkich, zapobiegania zjawisku wykluczenia, wspierania najsłabszych oraz mobilizacji wszystkich podmiotów ze sfery polityki gospodarczej i społecznej. Realizacji tych celów metodą otwartej koordynacji podjęły się wszystkie kraje unijne. Do wspólnych działań jeszcze przed wstąpieniem do UE zostały zaproszone również Polska i pozostałe kraje wówczas kandydujące. Wyrazem naszej akceptacji tzw. celów nicejskich było podpisanie w grudniu 2003 r. Wspólnego Memorandum na rzecz Integracji Społecznej (). Zobowiązało nas ono do przygotowania Krajowego Planu Działania, który wskaże kierunki niezbędne do budowania integracji społecznej. Kraje „Piętnastki” plany takie po raz pierwszy przygotowywały w 2001 r. Pierwszy nasz plan obejmujący lata 2004-2006 został przesłany do Komisji Europejskiej w sierpniu br., gdzie, podobnie jak dokumenty przygotowane przez inne kraje, będzie poddany dyskusji pod kątem sposobu odniesienia do celów nicejskich oraz zastosowanych wskaźników.