Badania R.E.S. Boultona i inne, które objęły 10 tysięcy firm notowanych na amerykańskich giełdach wykazały, że udział tzw. wartości nieksięgowej (różnica pomiędzy wartością rynkową a księgową) w kapitalizacji wszystkich poddanych analizie przedsiębiorstw w latach 1978-1998 wzrósł z 5 do 72 proc. Przyjmuje się, że różnica ta jest odzwierciedleniem posiadanego przez firmy kapitału intelektualnego, w tym ludzkiego - nieuwzględnionego w bilansach. Nic więc dziwnego, że menedżerowie i teoretycy zarządzania coraz częściej stawiają pytania dotyczące sposobów jego wyceny.

Obecnie można wyróżnić dwa główne nurty związane z próbami udzielenia odpowiedzi na te pytania: rachunkowościowy (human resource costing and accounting) oraz ten, który dotyczy wykorzystania wielowymiarowych narzędzi zarządzania.

U podłoża podejścia rachunkowego do wyceny kapitału ludzkiego leżą trzy zasadnicze przesłanki: