Wilcze plemię dławi Sołżenicyna

Rosyjski patriotyzm jest nie do pogodzenia z antybolszewizmem. Naród Sołżenicyna odrzuca takie połączenie. Czyli że niejako zmarnował on swoje życie

Wizyta rosyjskiego prezydenta Władimira Putina w domu Aleksandra Sołżenicyna. 12 czerwca 2007 r.

Na nabrzeżu portu we Władywostoku od 2015 r. stoi pomnik Aleksandra Isajewicza Sołżenicyna. Dość oryginalny, noblista wygląda, jakby właśnie zszedł z pokładu statku i raźnym krokiem ruszał w Rosję. W zamyśle rzeźbiarza ma to znaczenie symboliczne – Władywostok był pierwszym dużym miastem, przez które przejechał pisarz, wracając z wygnania do Moskwy w 1994 r.

Ale już za dwa miesiące pomnika powinno w tym miejscu nie być. Bo władze miasta zdecydowały o przeniesieniu go z nabrzeża. Na wniosek marynarki wojennej, która podniosła, że Sołżenicyn nie był w żaden sposób z nią związany, a więc w porcie nie powinno być dla niego miejsca.

Cóż, choć Sołżenicyn to generalnie wielki pisarz, to jednak „wypaczył świadomość współczesnego Rosjanina” – jak ubolewa Zachar Prilepin, meganacjonalistyczny (narodowy bolszewik) pisarz (skądinąd bardzo dobry). „«Archipelag Gułag» – to ideologiczna broń, która wbija Rosjaninowi w mózg, że jego ojczyzna – to potwór”; „ci, którzy próbowali zniszczyć radzieckie społeczeństwo, bili w ludzką świadomość jego dziełami” – dodaje znany prowojenny bloger Jurij Podolaka.

A przecież książki Sołżenicyna – nadal! – są na liście rosyjskich lektur szkolnych. Zaś osiem lat temu, w 10. rocznicę śmierci, jego pomnik w Moskwie odsłonił Władimir Putin, który kilka miesięcy temu przyznał order „Za zasługi dla Ojczyzny” wdowie po pisarzu, Natalii.