Karta Różnorodności (ang. Diversity Charter) jest pisemnym zobowiązaniem organizacji do wdrożenia skutecznych rozwiązań na rzecz rozwoju polityki równego traktowania i zarządzania różnorodnością w miejscu pracy. Firmy, podpisując ją, deklarują zarazem upowszechnianie idei wśród partnerów biznesowych i społecznych. Sygnatariusze dokumentu szczycą się tym faktem i utożsamiają wizerunkowo z wartościami zapisanymi w dokumencie.

Karta Różnorodności przypomina swoim działaniem Krucjatę Trzeźwości podpisywaną w Kościele przez osoby deklarujące abstynencję. Ma wzmocnić podpisujących w trwaniu przy dobrym postanowieniu i zwrócić pozostałym uwagę na promowaną wartość. W obu przypadkach trzeba jednak realistycznie ocenić własne możliwości i mieć wystarczająco silne przekonanie, że wspomniana wartość jest autentyczna, by dotrzymać zobowiązań.

Czy warto dla budowania sobie wizerunku "fajnej" firmy podejmować tak daleko idące zobowiązania? Publicznie deklarować, że firma zapisze w procedurach politykę równego traktowania i będzie monitorować ich stosowanie? Już samo wyliczenie grup narażonych na dyskryminację przypomina puszkę Pandory z potencjalnymi roszczeniami. Co więcej, pracodawca nawet nie ma prawa o nich wiedzieć - nie wolno przecież pytać podczas rekrutacji np. o tożsamość płciową czy wyznanie.