Reguła św. Benedykta źródłem sukcesu w nowoczesnym zarządzaniu
Inspiracja sprzed wieków
Reguła św. Benedykta, choć powstała około 1500 lat temu i była przeznaczona początkowo przez jej twórcę wyłącznie dla mnichów, jest wciąż aktualna i może mieć zastosowanie w obszarze organizacji pracy i zarządzania zasobami ludzkimi w nowoczesnych organizacjach. Dostarcza bowiem prostych, jasnych wskazówek i rozwiązań w zakresie zarządzania ludźmi i kierowania organizacją.
Bogumiła Doliniak
Autorka jest właścicielem firmy doradczo-szkoleniowej Alliance HR-Consulting and Training oraz założycielem Poradni Antymobbingowej.
Kontakt:
alliance@pra.waw.pl
Ogromna popularność Reguły św. Benedykta spowodowała, że w średniowiecznej Europie lawinowo rosła liczba klasztorów benedyktyńskich, które szybko stawały się prężnymi ośrodkami życia i kultu religijnego.
Organizacja sieciowa
Tworząc sieć klasztorów Benedyktynów, św. Benedykt dał podstawy współczesnej, nowoczesnej organizacji sieciowej (korporacji) opartej na przedsiębiorczości, dobrej organizacji i kulturze pracy. Jako przykład świetności i dobrobytu może służyć opactwo w Cluny (Francja), które w szczytowym okresie swej potęgi w XII wieku posiadało, według różnych źródeł, od 800 do 1200 podległych klasztorów, zaś liczbę mnichów tej kongregacji szacowano na około 20 tysięcy.
Stosując się do Reguły w ciągu minionych 15 wieków, które upłynęły od czasów św. Benedykta, Benedyktyni wykonywali pracę zarówno fizyczną, jak i umysłową, prowadząc gospodarstwa rolne, trudniąc się różnorodną produkcją, zakładając pasieki, młyny, browary, apteki ziołowe, piekarnie, hotele, uniwersytety, szpitale, szkoły, sklepy i wiele innych instytucji. Obecnie na pięciu kontynentach posiadają swoje klasztory i ośrodki, które są godnym naśladowania przykładem przedsiębiorczości i kultury pracy.
Główne założenia
Reguła zawiera szczegółowe zasady, zalecenia i nakazy, które w sposób kompleksowy regulują funkcjonowanie wspólnoty klasztornej. Regulacje obejmują obszar organizacji i zarządzania klasztorem oraz życie codzienne mnichów, m.in. w zakresie: przywództwa, etyki pracy, zasad naboru i awansowania mnichów, motywowania, dyscyplinowania, relacji międzyludzkich, rozwiązywania problemów, podejmowania decyzji, troski o mienie i zasoby klasztorne, kontroli wewnętrznej, struktury organizacyjnej, zasad sprzedaży.

