Obecnie konieczność ofensywnego działania wobec zmian stała się na tyle silna, że nie sposób ich dłużej ignorować.

Człowiek lubi zmiany albo za nimi nie przepada, bo taki po prostu już jest... Po pierwsze, generalizacja, która głosi, że ludzie dzielą się na tych, którzy lubią zmiany, i tych, którzy ich nienawidzą, stała się łatwo dostępną wymówką, którą można się podeprzeć w przypadku trudności pojawiających się w projektach zmiany oraz usprawiedliwić porażki tychże procesów. Wytłumaczenie bazujące na naturze ludzkiej jest proste do zastosowania i trudne do zakwestionowania. Jednak powiedzmy sobie wprost: studia, pierwsza praca, narodziny dzieci to wielkie wyzwania i zmiany w życiu każdego człowieka, a przecież nikt nie mówi, że poniósł porażkę w tych dziedzinach, dlatego że nie lubi zmian.

Po drugie, nie sądzę, aby ktokolwiek był z zasady przeciwny podwyżce czy awansowi, a bezsprzecznie są to również pewne rodzaje zmian. Ludzie mają naturalną potrzebę rozwoju, którego konsekwencją jest zmiana. Chcemy przecież, aby nasze pensje rosły, nasze dzieci stawały się coraz mądrzejsze, mieszkania coraz większe, a wakacje dłuższe i w bardziej odległych zakątkach świata. Można pokusić się o stwierdzenie, że jako ludzie naturalnie chcemy więcej i więcej (chyba tylko dodatkowych kilogramów chcemy mieć mniej).