Jak zarządzać potencjałem wysoko wyspecjalizowanych pracowników?
Pożądany transfer wiedzy
Od kilkudziesięciu lat w krajach rozwiniętych obserwujemy zjawisko starzenia się społeczeństwa. Zmniejsza się liczba osób w wieku produkcyjnym na rzecz osób dojrzałych i starszych. Również w Polsce ta tendencja jest coraz bardziej widoczna. Stawia to przed organizacjami bardzo konkretne wyzwania.
Korzyści związanych z wdrożeniem strategii zarządzania wiekiem w organizacji jest wiele. Począwszy od obniżenia kosztów rekrutacji aż do zatrzymania, przekazania wiedzy w przedsiębiorstwie. Aby tak się stało, konieczne jest wdrożenie narzędzi umożliwiających funkcjonowanie tej strategii.
Dane Eurostatu wskazują, że w 2020 roku osoby po 60. roku życia stanowić będą prawie 25 proc. ludności Polski. Do 2035 r. ubytek osób w wieku produkcyjnym będzie stanowił aż 28,2 proc. populacji osób pracujących poza rolnictwem w 2010 roku. O pracowników będzie więc coraz trudniej - szczególnie o tych stosunkowo młodych. Liczba osób w wieku poprodukcyjnym zwiększy się o ponad 100 tys. rocznie, a w dekadzie 2010-2020 średniorocznie przybędzie prawie 200 tys. osób w wieku 60-65 lat i więcej. Obecnie aktywność zawodowa grupy w wieku 45-64 lat pozostaje na niskim poziomie. O ile 76 proc. osób w wieku 18-44 jest aktywnych zawodowo, z czego prawie 68 proc. to osoby pracujące, o tyle w grupie wiekowej 45-64 aktywność zawodową wykazuje 67 proc., a pracujących osób w tej grupie jest 62 proc. Jeśli procent osób pracujących w grupie 45-64 byłby taki sam, jak w grupie 18-44, to liczba pracujących wzrosłaby o prawie 500 tysięcy osób. W długoterminowej perspektywie, biorąc pod uwagę statystyki i wynikające z nich scenariusze, utrzymanie obecnego poziomu wartości firm może być trudne. Coraz większe znaczenie będą miały zasoby niematerialne - ludzie i ich kompetencje. Odpowiednie ich wykorzystanie może pozwolić firmom na utrzymanie przewagi konkurencyjnej albo wręcz pozostanie na rynku.

