Praca w godzinach nadliczbowych

• samowolna praca po godzinach

• wymiar czasu pracy osób niepełnosprawnych

• problematyka umów cywilnoprawnych

Nie każda czynność wykonywana w czasie przekraczającym obowiązującą normę czasu pracy jest pracą w godzinach nadliczbowych.

Powódka w pozwie złożonym w sądzie wojewódzkim domagała się zasądzenia wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych oraz w niedziele i święta w czasie zatrudnienia na kontrakcie w Niemczech. Powódka była zatrudniona w biurze pozwanego, pracę miała wykonywać w godzinach od 8.00 do 17.00 z godzinną przerwą na posiłek. Jako że pełniła dodatkowo obowiązki kadrowej, nie mogła wykonywać nałożonych na nią obowiązków w zwykłych godzinach pracy. Pracowała więc średnio 2,5 godziny dziennie ponad przewidzianą normę czasu pracy, o czym wiedział jej przełożony - dyrektor spółki.

Sąd wojewódzki uwzględnił powództwo i zasądził na rzecz powódki wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych. Natomiast Sąd Apelacyjny zmienił wyrok sądu I instancji w ten sposób, że obniżył zasądzoną powódce kwotę, oddalając apelację w pozostałej części. Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko sądu I instancji w przedmiocie pracy powódki w godzinach nadliczbowych, ustalił jednak, że rozmiar pracy powódki w godzinach nadliczbowych był mniejszy niż ustalił sąd I instancji, gdyż obowiązki kadrowej powódka pełniła jedynie w części okresu objętego sporem, po czym przejął je inny pracownik.