Stwierdzenie, że skutecznie to, niestety, zbyt mało. Życie społeczne, a przede wszystkim praca zawodowa wymuszają częste kontakty z innymi, niekoniecznie tymi, z którymi te kontakty chcielibyśmy utrzymywać prywatnie. Wielokrotnie odczuwamy, jak bardzo się różnimy z ludźmi, z którymi przyszło nam pracować, podejmować decyzje i rozwiązywać bieżące problemy. Sposób, w jaki się komunikujemy, przypomina rozmowę dwóch różnych gatunków zwierząt. I choć mamy ten sam cel i mówimy o tym samym, trudno dojść do porozumienia. Co powoduje, że różnie reagujemy na te same argumenty, inne warstwy komunikatu są dla nas ważne i inaczej prezentujemy te same sprawy? To różnice osobowościowe, sposób patrzenia na świat, temperament, nawet przekonania, doświadczenia i typ układu nerwowego, czyli wszystko, co decyduje o wykształceniu się określonego stylu społecznego, sposobu, w jaki reagujemy w sytuacjach interpersonalnych, czyli - w uproszczeniu - zawsze, kiedy spotykamy się z innymi. Wiedza o tym, jak postrzegamy, reagujemy i oceniamy relacje interpersonalne, nabiera szczególnego znaczenia, gdy na szali leży skuteczność funkcjonowania w narzuconym środowisku, które jest z osobistego punktu widzenia ważne, a więc w pracy, na uczelni, w społeczności lokalnej. Wszędzie tam, gdzie nasze interesy zależą od innych, niekoniecznie nam bliskich w postrzeganiu świata. Skupiając się na poprawie jakości komunikacji, niezbędna jest autorefleksja, uważność i otwartość na innych. Świadomość własnego stylu pozwala na określenie silnych i słabych stron komunikacji i postrzegania. Znajomość stylu innych przybliża ich punkt widzenia, a otwartość pozwala na elastyczne wykorzystanie tej wiedzy do efektywnej komunikacji. Ostatni składnik przepisu to motywacja, czyli chęć do zmiany zastanego porządku. Choć to, z czym przychodzimy na świat, determinuje najbardziej bliskie jednostce reakcje, nie oznacza to, że nie może ona się nauczyć innych i z powodzeniem ich stosować.