Symulacja rozmowy ze współpracownikiem to interakcyjne zadanie indywidualne, które możemy wykorzystać do oceny kompetencji w każdej sytuacji, która uniemożliwia nam zaobserwowanie działania osoby ocenianej w zespole. Symulacja tego rodzaju może stanowić ważne uzupełnienie sesji oceny realizowanych w trybie indywidualnym, kiedy oceniane są kompetencje jednej, dwóch, trzech osób. A także podczas sesji, w których z różnych względów nie jest wskazane, aby jej uczestnicy znaleźli się w bezpośrednich interakcjach ze sobą (np. rekrutacyjne sesje AC, podczas których pracodawca chce zachować poufność informacji, kto aplikuje i bierze udział w danej rekrutacji).

Kiedy jeszcze?

Inną ważną przesłanką, dla której warto rozważyć w programie sesji AC/DC ten typ zadania, jest potrzeba oceny kompetencji "współpraca". Doświadczenia wynikające z analizy wielu dziesiątek modeli kompetencji funkcjonujących w różnych organizacjach lub profili kompetencyjnych tworzonych dla wybranych stanowisk, pokazują, że kompetencja ta znajduje się w niemal każdym modelu lub profilu. Jest kompetencją pożądaną bez względu na poziom stanowiska w strukturze oraz jego charakter. Najczęściej dla oceny tej kompetencji wykorzystywane są zadania zespołowe, takie jak dyskusja z rolami czy dyskusja bez ról. Tymczasem użycie tylko tego jednego rodzaju zadań może być dość istotnym błędem. Pokazuje bowiem tylko wybrane aspekty współpracy - sposób działania w grupie, przed którą postawiony jest do realizacji pewien cel, gdzie często silnie uruchamiającym się mechanizmem jest dążenie do przejęcia roli lidera w pracy zespołowej lub przekonania innych do reprezentowanego stanowiska. Zdecydowanie trudniej jest zaobserwować podczas grupowej pracy w zespole, na ile dana osoba jest np. zainteresowana opinią, stanowiskiem drugiej strony, na ile potrafi słuchać i przyjmować perspektywę współpracownika, wypracowywać wspólnie rozwiązanie z uwzględnieniem potrzeb drugiej strony, rozwiązać trudną interpersonalnie sytuację, wspólnie wypracować rozwiązanie problemu lub zaplanować jakieś działanie. Jest to szczególnie trudne w przypadku osób, które w zadaniach zespołowych są mniej aktywne, rzadko zabierają głos. Wnioskowanie na tej podstawie o ich braku umiejętności współpracy może być krzywdzące. Zdecydowanie bardziej sprzyjającym kontekstem do ujawnienia się tych aspektów kompetencji "współpraca" jest bezpośrednia rozmowa w relacji "jeden na jeden". Dlatego symulacje rozmowy ze współpracownikiem powinny stanowić istotny element zestawu zadań w programach sesji, których celem jest ocena tej właśnie kompetencji.