W trakcie przygotowania sesji coachingu grupowego należy przyjąć, że na początku uczestnicy mogą prezentować duże różnice w postrzeganiu sytuacji, co może powodować konfrontacje i być powodem do stosowania negocjacji. Równocześnie ważne będzie szybkie uczenie się. W tym przypadku ma ono polegać na odchodzeniu od myślenia konfrontacyjnego i skoncentrowanego na sobie i przejście do myślenia wspólnotowego. Coach chce, aby uczestnicy zauważali różnice mogące budzić emocje i szczerze je rozważali. Trzeba także wziąć pod uwagę, że grupy mogą mieć różny poziom kompetencji komunikacyjnej i reprezentować różną zdolność do kooperacji. Znaczącym elementem sesji jest tzw. strefa zgrzytu, w której uczestnicy zaczynają rezygnować z dotychczasowych przyzwyczajeń, nawyków kulturowych czy hierarchii. Przejście od myślenia rozbieżnego do strefy zgrzytu może zabierać czas, a uczestnicy mogą nie dostrzegać efektu. Dana sytuacja będzie trwała tak długo, jak długo coachowi nie uda się zaangażować grupy do opuszczenia strefy komfortu. Pojawienie się mało wygodnej sfery zgrzytu świadczy o tym, że zarówno grupa, jak i coach wykonali użyteczną pracę.