W wielu organizacjach, które bezskutecznie poszukiwały na takie stanowiska Polaków, menedżerowie zdecydowali się nie tylko na poszukiwanie pracownika u najbliższych sąsiadów ze wschodu, w tym głównie z Ukrainy i Białorusi, ale także czasem z odległego Nepalu czy Uzbekistanu.

Wkrótce okazało się, że ich udział w całkowitym zatrudnieniu niektórych zakładów sięga nawet 30-50 proc. całej załogi. Są oczywiście firmy, które mają jeszcze bardziej "międzynarodową" obsadę i jest to wynikiem nie problemów w zatrudnieniu polskich pracowników, a koniecznością wynikającą z charakteru prowadzonej działalności. Rozmaite centra obsługi biznesowej korporacji zatrudniają zatem cudzoziemców ze względu na międzynarodowy zakres obsługiwanych podmiotów. Podobnie centra telemarketingu czy agencje reklamowe specjalizujące się w marketingu internetowym itd. Jednak dla wielu organizacji biznesowych, które działają na rynku krajowym lub sprzedają swoje produkty za granicę (w obrębie UE lub poza nią), lecz wytwarzają je w swoich zakładach w Polsce i tu potrzebują pracowników o konkretnych kwalifikacjach zawodowych lub pracowników niewykwalifikowanych, zatrudnianie cudzoziemców na dużą skalę, nie jako pracowników sezonowych, stało się koniecznością niedawno. Przedsiębiorcy musieli pokonać i nadal pokonują sporo barier prawnych związanych z zatrudnieniem obcokrajowców w Polsce. Jakie zatem konsekwencje i wyzwania poza pokonywaniem barier prawnych przyniosła ta zmiana dla polskich firm?