W pierwszej połowie lat 90. zarówno psychologia biznesu, jak i sam biznes stawiały w Polsce pierwsze kroki. Niewiele było szkół biznesu i firm szkoleniowych, zwłaszcza takich, które miałyby spójny i sensowny program nauczania. Nic więc dziwnego, że każda pojawiająca się koncepcja biznesowa budziła żywe zainteresowanie menedżerów i przemożną chęć natychmiastowego jej wdrożenia w rzeczywistości organizacyjnej. Jedną z najpopularniejszych był w owym czasie reengineering. Dziś już odrobinę zapomniany, wówczas święcił tryumfy podobne w swej istocie do tych, jakie obecnie obserwujemy w przypadku coachingu. Tak jak teraz coachingiem nazywa się co drugie działanie rozwojowe, tak wtedy nawet najmniejsza zmiana w procesach organizacyjnych nosiła dumne miano reengineeringu. Ten ostatni jednak ma jedną cechę, która świadczy o jego oryginalności, a której próżno szukać w większości innych idei obecnych w świecie zarządzania. Przypadek reengineeringu jest bowiem jednym z niewielu, kiedy to autor koncepcji po kilku latach jej wdrażania w realnych organizmach gospodarczych miał odwagę powiedzieć: "Myliłem się. Tak naprawdę trzeba to robić w - bardziej lub mniej - odmienny sposób". Więcej przykładów tak uczciwego podejścia do oceny własnych koncepcji zarządzania nie udało się nam znaleźć. Jeżeli czytelnicy znają takie przykłady, to bardzo prosimy o kontakt.