Podstawowymi zadaniami funkcji personalnej są: pozyskiwanie pracowników, przyuczanie oraz wynagradzanie. Pierwszy okres jej rozwoju, nazwany fazą przednaukową (faza I), choć brzmi to może żartobliwie, rozpoczął się w czasach starożytnych, bowiem już wtedy w istniejących formach organizacyjnych dobierano ludzi na podstawie kwalifikacji. Dynamiczny rozwój techniki, umożliwiający wzrost produkcji, sprowokował powstanie w końcu XIX wieku pierwszych naukowych koncepcji dotyczących racjonalnej organizacji pracy. Kładły one nacisk na podział zadań, projektowanie stanowisk, wynagradzanie, organizację czasu pracy. Ta tzw. II faza rozwoju (administrowanie personelem) wprowadziła funkcjonalny system zarządzania, specjalizację stanowisk i powstanie komórek organizacyjnych, które zajmowały się wyłącznie sprawami pracowniczymi. Wraz z rozwojem nauki i wzmacnianiem znaczenia czynnika psychospołecznego w wydajności pracownika nastąpił rozwój koncepcji zarządzania stosunkami międzyludzkimi (human relations), traktowanej jako III faza rozwoju funkcji personalnej i zwracającej uwagę na upodmiotowienie pracownika. W praktyce zarządzania zaczęto wykorzystywać w działach kadrowych dorobek naukowy psychologii, socjologii i pedagogiki, np. w badaniach przydatności pracowników do pracy, systemach motywacyjnych.