Większość teorii stylów uczenia się odnosi się do względnie stałych właściwości mózgu, połączeń neuronalnych i osobowości. Stary prawie jak świat jest podział na wzrokowców, słuchowców i kinestetyków (nowoczesne źródła dzielą ich dodatkowo na dotykowców/czuciowców i kinestetyków). Taki podział bierze się z powszechnie znanej dominacji jednej półkuli u większości ludzi. Powoduje to, że bodźce ze świata zewnętrznego odbieramy najpierw określonymi zmysłami, w specyficzny dla siebie sposób, co wzmacnia określone połączenia neuronalne. Wykorzystując ten szlak w nauce, zapewniamy sobie sprawne kodowanie, przechowywanie i odtwarzanie wiadomości, również nie do końca świadome. Bardzo podobnie jest z nabywaniem umiejętności, choć tutaj nie obędzie się bez elementu świadomej aktywności uczącego się. Ten podział jest często wykorzystywany w nauczaniu dzieci, jednak nie oznacza to, że nie powinna być wykorzystywana również przez dorosłych do zwiększania swojej efektywności. Prosta diagnoza własnego stylu pozwala na wprowadzenie szybkich korekt w sposobie przyswajania nowych rzeczy. Nawet, jeżeli nie ma takiej możliwości na etapie wyboru metody, istnieje ona na etapie porządkowania wiedzy i osobistych prób jej ugruntowania. To, jak podchodzimy do nauki, zależy zarówno od siły nawyku (czyli wybieramy sposób, który najlepiej się sprawdził w przeszłości), jak i od preferencji osobowościowych. Inaczej swoją naukę i doskonalenie będzie chciał poprowadzić ekstrawertyk, inną drogę wybierze perfekcjonista, jeszcze inną ktoś skrajnie unikający ryzyka. Dlatego oprócz tego, jakimi kanałami najlepiej zapamiętujemy, równie ważne jest to, od jakiego miejsca najchętniej zaczynamy naukę.