Najtrudniej było robić karierę w Europie, zwłaszcza w Polsce, tu bowiem najsilniejsze było przywiązanie do "klasy". Im wyżej ktoś stał w hierarchii społecznej, tym bardziej musiał zważać na to, jak żyje, aby nie stracić pozycji należnej z racji urodzenia. Pomnażać majątek - tak, wolno, ale tylko w granicach dozwolonych "przyzwoitością". Szlachcic, magnat nie powinien parać się handlem, podejmować pracy zarobkowej, bo to uwłacza jego godności. Z kolei mieszczanin mógł się bogacić dowoli, ale choćby zdobył największy majątek, jego pozycja społeczna była niższa od pozycji najuboższego szlachcica. Stąd też brało się kupowanie tytułów, które wprawdzie nobilitowały, nie zapewniały jednak "od ręki" szacunku i prestiżu. Przeciwnie, świeżo upieczony szlachcic zyskiwał po cichu miano karierowicza, farbowanego lisa.