Towarzyszenie w rozwoju

Rola superwizji w procesie coachingu jest nie do przecenienia. W ICC przywiązujemy do niej szczególną wagę już od pierwszych kroków adeptów coachingu. Jak oceniają takie podejście superwizorzy?

W procesie uczenia się podczas kursu certyfikacyjnego elementem dydaktycznym są superwizowane sesje wieczorne. Podczas sesji uczestnicy kursu, pracując w dwójkach, prowadząc proces coachingowy, ćwiczą pracę coacha pod czujnym okiem superwizora.

Różne podejścia

Jest wiele modeli superwizyjnych i wiele podejść wywodzących się głównie z nurtów terapeutycznych. W 1949 roku Virginia P. Robinson zdefiniowała superwizję jako: „Proces edukacji, w którym osoba wyposażona w określoną wiedzę i umiejętności bierze odpowiedzialność nauczania osób posiadających mniejszą wiedzę”. W 2002 roku Alfred Kadushin i Daniel Harkness opisują superwizję w znaczeniu łączenia aspektów edukacyjnych z administracyjnymi, włączając kontrolę i koordynację pracowników służb społecznych jako: „Proces nadzorowania, zarządzania, koordynowania, wzbogacania i oceniania wyników rzeczywistej pracy osoby, za którą superwizor jest odpowiedzialny”. Kodeksie Etyki Stowarzyszenia Zawodowego Terapeutów Nowej Zelandii definiuje superwizję jako: „Ustrukturyzowana, zamierzona relacja, w której pracownik dokonuje krytycznej oceny swojej pracy, otrzymuje informację zwrotną i wsparcie superwizora w celu dostarczenia możliwie najlepszych usług konsumentom”.