Omnibus czy gwiazda

Okazuje się, że wywiad jest niezwykle popularnym sposobem rekrutacji pracowników, podczas gdy równocześnie jest to jedna z najmniej efektywnych metod doboru.¹ O wiele rzadziej stosuje się inne metody, które umożliwiłyby dokonanie wyboru w mniejszym stopniu obciążonego subiektywną oceną opartą często na pojedynczych wyrazistych zdarzeniach z biografii kandydata lub na pierwszym wrażeniu odniesionym podczas spotkania w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej. Narzędziem, które może stać się niezwykle przydatne podczas rekrutacji jest odpowiednio zastosowana reguła decyzyjna.

Podczas doboru kadr możemy wykorzystać jedną z siedmiu reguł decyzyjnych: dominacji, koniunkcji, dysjunkcji, leksykograficzną, eliminacji, maksymalizacji i sumowania użyteczności. Mamy więc do wyboru reguły opierające się na równoważności wszystkich kryteriów, ze względu na które dokonywany będzie wybór kandydata lub takie, w których kryteria są w jakiś sposób uporządkowane. Równoważne kryteria wykorzystują reguły: dominacji, koniunkcji, dysjunkcji i maksymalizacji. Natomiast w regułach leksykograficznej i eliminacji ustala się hierarchę ważności kryteriów, na podstawie których dokonywany jest wybór kandydata. W przypadku reguły sumowania użyteczności, najbardziej skomplikowanej ze wszystkich reguł, każdemu kryterium nadawana jest ponadto odpowiednia waga.