Chociaż zagadnienie inteligencji stanowi jeden z najważniejszych obszarów badań psychologii poznawczej i na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci niezmiennie jest gorącym tematem społecznym (zahaczając o szkolnictwo i edukację dzieci, rekrutację pracowników, sztuczną inteligencję czy inteligencję stadną swarm intelligence) - to jednak nadal nie jest obszarem wiedzy jednorodnym. Część naukowców koncentruje się bardziej na ustalaniu biologicznego jej podłoża - szukając "źródeł" jej funkcjonowania. Inni badają specyficzności funkcjonowania osób o wysokim i niskim IQ w takich obszarach, jak uwaga, pamięć czy stosowane strategie myślenia. Najliczniejszą chyba grupę stanowią jednak ci psychologowie, którzy tworzą skomplikowane modele opisujące jej strukturę. I chociaż te modele też nie zawsze są zgodne ze sobą, to z perspektywy postawionego pytania, czy można być inteligentnym inaczej - to efekty pracy tych naukowców będą nam najbardziej przydatne. A dlaczego?

Ponieważ większość z nich zgadza się ze stwierdzeniem (co w świecie psychologii nie jest zjawiskiem zbyt częstym), że nie możemy mówić tylko o jednym rodzaju czy typie inteligencji - i to akurat tym, który mierzą standardowe testy psychologiczne. Obecnie większość psychologów uważa, że, co prawda, istnieje coś takiego, jak generalny czynnik inteligencji ogólnej (tzw. czynnik g), czyli nadrzędna zdolność umysłu, potrzebna w przypadku radzenia sobie z wszystkimi zadaniami. Stoi on jednak na czele hierarchii, gdzie poniżej istnieje kilka typów inteligencji (czynników) szerokiego zasięgu, np. inteligencja werbalna, społeczna czy fizyczna - a na samym dole tej "piramidy" są bardzo wąskie czynniki, konieczne do realizacji określonych, bardzo szczególnych zadań (np. pilotowania samolotu, rozwiązywania krzyżówek itp.). I to stanowi dla nas wiadomość zarówno wspaniałą, jak i trochę niepokojącą - nie tylko bowiem możemy być inteligentni lub nie, ale możemy też być inteligentni inaczej!