Teatr improwizacyjny, zwany w skrócie impro, to forma teatru, w którym nie ma scenariusza, a aktorzy kreują scenę w sposób spontaniczny, reagując na bieżąco na działania innych aktorów. Akcja i dialogi tworzone są w czasie rzeczywistym, bez wcześniejszego przygotowania. Podstawy teatru impro zbudowali w połowie zeszłego stulecia, niezależnie od siebie, Keith Johnstone i Viola Spolin. Na bazie ich pracy wyewoluowała bardzo szybko nowa forma sztuki aktorskiej, w której rzeczywistość jest tworzona przez aktorów na oczach widza.

Kompetencje i nauka

Popularny mit głosi, że improwizowaniem można ukryć braki w kompetencjach, nieprzygotowanie, że aby improwizować - nie trzeba wcześniej nic umieć i znać tematu, trzeba natomiast mieć spory tupet i niczym niezmąconą pewność siebie. Tak może to w rzeczywistości wyglądać dla osoby postronnej. Jednak najlepsi improwizatorzy, czy to teatralni, czy muzyczni, czy z innych dziedzin sztuki, są najlepsi nie dlatego, że mają pod dostatkiem wymienionych cech, lecz dlatego, że wcześniej do perfekcji opanowali kompetencje wymagane w ich fachu, a następnie nauczyli się zasad skutecznego improwizowania. Bo, jakkolwiek absurdalnie to zabrzmi, improwizacja też opiera się na pewnych zasadach, których aktorzy są zobowiązani przestrzegać, aby ich praca na scenie była efektywna i robiła wrażenie.