Narodziny coachingu w Stanach Zjednoczonych sięgają lat 80., w Polsce pojawił się stosunkowo niedawno. Na początku coachowie pracowali głównie dla top-menedżerów, by wesprzeć ich w zarządzaniu ludźmi oraz poprawić ich osobistą efektywność. Wysoka skuteczność coachingu menedżerskiego spowodowała, że coraz częściej jest on wykorzystywany w pracy z osobami piastującymi różne funkcje, nie tylko kierownicze. I słusznie! Jednakże coaching nie jest panaceum na wszystkie problemy, jakie mogą przydarzyć się przełożonym i podwładnym!

Coaching stał się bardzo modny. Wielu konsultantów i trenerów nieco na wyrost przypisuje więc tę kompetencję do swego portfolio. Dzieje się tak, ponieważ coaching w środowisku biznesu jest często mylony na przykład z konsultingiem i mentoringiem. Co je odróżnia od coachingu? Mentor nauczy kogoś, jak wykonywać określone zadanie. W tym celu będzie w znacznej mierze korzystał ze swojego zawodowego doświadczenia, przekaże różne „skróty” i triki - na przykład w negocjacjach czy kierowaniu ludźmi. Nauczy przede wszystkim swojego protegowanego, jak osiągnąć określony wynik. Od mentora oczekuje się, że ma gotowe odpowiedzi na zadaniowe sytuacje, ponieważ często doskonale zna je z autopsji.